Panggil aje ntuh cowok, Oding. اِ نْ شَآ ءَ اللّهُ , kalo pas budegnye kagak kambuh, pasti diye nengok. Umurnye 23 taon. Anak dari emaknye, dengan sumbangsih dengus napas babenye yang ngos-ngosan di suatu malem. Gue kagak tau pasti kapan kejadiannye. Menurut pengakuan tetangganye, Ngkong Jupri, Oding itu adalah... Manusia. Kenal kagak sama Ngkong Jupri? Rumahnye sebelahan sama Oding. Nama bininye, Nyak Romlah. Masih kagak kenal juga? Ah, udeh ntaran, kalo ketemu aje gue kenalin langsung yak. Ribet njelasinnye di marih.
Tapi jujur, gue masih kagak yakin juga sih. Secara, Ngkong Jupri pan udeh uzur. 80 taonan lebih. Matanye kelewat siwer. Umur segituh mah udeh susye dah ngebedain mane katak, mane kodok. Pasti bingung. Soalnye kalo diliat sekilas, Oding lebih layak se-ordo sama terumbu karang. Jadi, marilah kita bersama melestarikan Oding.... Demi hakikat hidup yang sebener-benernye hidup. #SAVE_ODING
Oding ntuh temen seangkatan gue di salah satu kampus swasta, di bilangan Rasuna Said, Kuningan, Jakarta Selatan. Cuma bedanye, gue di kelas belajar, diye di luar gerbang kampus dagang batagor. Tapi tetep kok, gue nganggep diye... Bukan manusia. Mungkin lebih cocok Oding tinggalnye jangan di Bumi, tapi di Merkurius. Bareng alien. Kenape? Karena mungkin diye akan lebih bahagia kalo hidup berdampingan dengan makhluk sebangsanye.
Hiks. Kadang gue suka ngerasa sedih kalo inget kejadian ituh.... Dulu nih ye, dulu banget sebelom jualan batagor, Oding sempet jualan hewan-hewan piaraan gituh deh di sekitaran Manggarai. Macem kayak kus-kus, iguana, simpanse, atau banyak jenis burung, yang gue sendiri kagak pernah inget namanye apaan. Kebetulan waktu itu lagi ada razia dadakan. Walhasil, Oding ikut kena 'garuk' juga.
"Heh, kamu tau gak kalo ada larangan buat dagang di sini? Kamu gak tau aturan ya?" Bentak kenceng salah satu petugas SatPol PP sambil tolak pinggang.
Sontak, Oding kelagepan. Ketakutan.
"I... I... Iye, Pak. Saya tau. Tapi saya khilaf. Tulung jangan dibawa dagangan saya ya, Pak. Inih bukan punya saya. Punya bos saya. Tulung dong, Pak..."
Sungguh di luar dugaan. Petugas SatPol PP tersebut malah makin ngamuk. "Husss... Kamu diem aja. Gak usah ikut ngomong. Jangan ikut campur. Saya lagi nanya ke majikan kamu..." Sambil matanya terus melotot ke arah simpanse yang masih gelantungan di pu'un nangka sebelah dagangan Oding.
Yoweslah, beneran. Dengan sangat amat terpaksa, jadilah Oding diangkut sekalian, dijadiin satu dalem kerangkeng hewan dagangannye. Sedih kagak ceritanye? Sedih ye?
Tapi ya begituh ituh, tanpa bermaksud mendiskriminasikan Oding, gue akan tetep nganggap diye... Bukan manusia. Lah kok? Iye. Karena bagi gue pribadi, Oding lebih dari sekadar manusia. Mungkin, eh ini mungkin loh ya, Oding adalah satu-satunye makhluk yang gak pernah gue denger sekalipun mengeluh. Diye cuman dia mengeong, terkadang juga berkokok. Tergantung mood-nye diye aje sih, maonye ngapain. Hahaha...
Eh, tapi yang satu inih beneran. Oding ntuh tipikal makhluk yang penuh rasa syukur. Nrimo, kalo orang Jawa bilang. Diapa-apain aje gak pernah ngebales. Dikasih apa aje nerima, gak pernah nolak. Gue salah satu manusia beruntung yang sempet mengenal Oding. Banyak pengalaman aneh bin ajaib bareng dia. Tapi sekarang, Oding entah dimane keberadaannye. Gue udah lost contact sama dia 10 taon lebih. Kalo pikiran positif gue sih, Oding sekarang udeh bahagia. Dia udeh tenang idupnye... Bareng temen-temennye di Merkurius sonoh. اِ نْ شَآ ءَ اللّهُ . آمِيـنَ
Tidak ada komentar:
Posting Komentar